Blog Bericht

05 januari 2018

Van stilstand naar (spontane) actie(s)

Ten eerste, een gelukkig nieuwjaar allemaal!
Ik hoop dat jullie allemaal een fijne oudejaarsdag hebben gehad en dat jullie 2017 op een mooie manier hebben weten af te sluiten! En zo niet, dan hoop ik dat 2018 een topjaar wordt voor iedereen!
Want er is nogal veel gebeurd in 2017! Voor mij in ieder geval wel.

Veel leuke, maar ook minder leuke dingen kwamen op mijn pad!
Ik weet nog wat mijn grote wens was voor 2017.
En dat was dat ik eindelijk een leuke relatie wilde hebben, want ik was al jaren alleen.
De behoefte was best groot!
Die wens is uiteindelijk ook in vervulling gegaan, maar het liep uiteindelijk toch niet zoals ik hoopte.
Maar toch heeft het me een les geleerd, waardoor ik er nu op een veel positievere manier tegenaan kijk!
Het heeft me geleerd beter te communiceren, mijn grenzen meer aan te geven en veel dieper in mezelf te kijken.
Wie ben ik, wat maakt me nou echt gelukkig? Ik luister nu nog beter naar mijn intuïtie en blijf steeds minder lang in een bepaalde spanning hangen.
Ik kan nu accepteren dat het niet een gemis is aan een relatie, maar een gemis aan een diepe verbinding met mezelf, maar ook met anderen.
Ik heb niet perse een relatie nodig om gelukkig te zijn, maar ik moet meer leren vertrouwen op mijn eigen intuïtie, want die is in de loop der tijd alleen maar sterker geworden!
Waar ik wel behoefte aan heb is aan positieve energie om me heen van andere mensen.
En dat is soms lastig als je hoog sensitief bent en emotioneel nog een beetje zoekende.
In de tussentijd is ook nog eens mijn laatste kat overleden, ongeveer een jaar na mijn eerste kat!
Ik heb nu dus helemaal geen huisdieren meer en daar zitten voor en nadelen aan.
Het nadeel is dat ik nu geen maatje meer in huis heb die ik elke dag kan knuffelen.
Het voordeel is dat ik nu weg kan wanneer ik wil, zolang ik wil en geen verantwoordelijkheid meer heb voor zo’n beestje. Ook heb ik er geen kosten meer aan en worden mijn meubels en gordijnen niet nog verder gesloopt.
Geen kattengrit meer verspreid door mijn huis en geen haren en haarballen ruimen.
Als je het zo bekijkt heeft het dus meer voor dan nadelen, maar het is maar net hoe je het bekijkt.
Ik mis mijn katten vreselijk, want ik heb er wel een emotionele band mee opgebouwd.
Toch voel ik dat het blijkbaar zo moest zijn!
Al klinkt dat ook wel een beetje raar, want ik wilde aan de andere kant mijn katten helemaal niet verliezen!
Toch voelt het alsof het nodig was voor mijn persoonlijke groei en nieuwe ontwikkelingen die er aan zitten te komen. Na het overleden van Milo en de beëindiging van mijn relatie is er namelijk nog een ontwikkeling ontstaan.

Afgelopen 15 december is er namelijk iets bijzonders gebeurd en dat verliep eigenlijk best apart.
In eerste instantie moest ik die dag werken.
Nooit eerder zei mijn baas: Ik kan je werk die dag niet leveren, dus je hebt een vrije dag!
In dit geval gebeurde dat wel ineens door omstandigheden.
Ik kreeg dit 1 dag van te voren te horen!
Weer het gevoel alsof het zo moest zijn, want ik had al een tijdje contact met mijn nichtje en mijn vader, die ik beiden al ruim 15 jaar niet had gezien. Beiden wilden me graag weer zien!
Ze zouden die dag vrij zijn en in Nederland.
En ik dacht dat ik moest werken, dus afspreken zou niet lukken, dacht ik.
Maar ik ben toen uit mijn comfortzone gestapt en ben toen spontaan op de trein gestapt naar Breda!
Mijn nichtje zou me ophalen van het station.
Ik weet nog dat ik het erg spannend vond, maar het ging ook heel snel!
Ik ging er zonder verwachtingen heen, want ik wist echt totaal niet wat ik kon verwachten na 15 jaar!
En toch voelde het aan de ene kant ook weer een soort van vertrouwd, want het blijft toch familie!
We hadden zoveel in te halen en ik wist dat dat nooit allemaal in een dag kon.
Vandaar dat ik dus uit voorzorg wat toiletartikelen en schone kleding had meegenomen.
Ik kwam net na de lunch aan en het duurde even voor mijn nichtje er was.
Toen uiteindelijk het moment daar was, voelde het aan de ene kant een beetje vreemd, maar ook wel weer goed.
We hebben samen wat boodschapjes gedaan, want ik zou blijven eten.
Eenmaal bij haar thuis, hebben we samen wat thee gedronken en wat (oude) foto’s en filmpjes bekeken.
Uiteindelijk kwam haar vriend thuis, die ik ook nog nooit ontmoet had… en niet alleen dat.
Mijn tantes bleken ook te komen, wat voor mij best een verassing was!

Het was dus uiteindelijk een familiereünie!

Het was nu alleen wachten op mijn vader.
Ik bleef tussendoor contact met hem houden via de telefoon, want hij was nog druk met werk.
Uiteindelijk zijn we eerst samen gaan eten en hebben we mijn EP beluisterd.
Die heb ik aan iedereen persoonlijk kunnen overhandigen.
En toen belde mijn vader later op de avond.
We moesten hem ophalen met de auto, want hij had geen auto ter beschikking.
Dit was een spannend moment, want toen besefte ik me ineens dat ik mijn eigen vader ook na ruim 15 jaar weer zou gaan zien!
Eenmaal aangekomen was het eigenlijk weer zoals vanouds. Eigenlijk is er weinig veranderd.
Mijn vader is nog steeds mijn vader zoals hij altijd al was!
Helaas heb ik hem maar een paar uurtjes kunnen zien en we hebben niet heel erg lang en uitgebreid kunnen praten, maar ik ben blij dat we een paar uurtjes samen hadden.
Dit was hopelijk het begin van een nieuwe start, want ik ben van plan hem vaker op te zoeken.
Dat zal niet heel vaak in Nederland kunnen zijn, maar ik heb nog steeds de mogelijkheid om hem tijdens vakanties op te zoeken in Portugal.

Rond middernacht moesten we hem weer naar de zaak brengen, want hij moest de vrachtwagen nog helemaal schoonmaken voor zijn collega’s.
Hij zelf zou de volgende morgen weer vroeg op de trein stappen, om uiteindelijk met het vliegtuig terug naar Portugal te vliegen voor een korte vakantie.
Ik heb hem gedag gezegd en ben later met één van mijn tantes naar haar huis gegaan om daar te blijven overnachten, want het was uiteindelijk te laat om nog terug naar huis te gaan met de trein.
Uiteindelijk hebben we nog tot half 3 ’s nachts bij gekletst. Na een kort nachtje, een frisse douche en ontbijt, ben ik na de lunch weer terug naar huis gegaan.
De weken erna had ik even tijd nodig om alles te verwerken, maar ik ben denk ik wel van plan mijn familie af en toe gewoon op te zoeken. Daarbij heb ik nog niet alle familieleden terug gezien.

Nu is het begin 2018 en is het tijd voor een nieuwe start!
Vanaf 11 januari begin ik met een cursus Fotobewerking en later in Mei een cursus Fotografie.
Dit wil ik uiteindelijk graag uitbreiden met vervolgcursussen.
Ik durf nog niet te zeggen hoe de rest van het jaar gaat lopen, maar dit is wat nu vast staat en waarmee ik aan de slag ga.
Ook heb ik alvast een cursus en werkboek Portugees geleend van de bibliotheek.
Dat kan altijd van pas komen als ik later naar Portugal reis.
Ondanks een mindere afsluiting van 2017 (overlijden kat en beëindiging relatie), heb ik toch genoeg positieve energie voor 2018! En ik heb mijn familie weer terug!
Ik hoop dat dit mijn jaar wordt!

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Afraid // Sabina Hendrikx - That’s What Love Can Do “EP”
icon-download
  1. Afraid // Sabina Hendrikx - That’s What Love Can Do “EP”
  2. That’s What Love Can Do // Sabina Hendrikx - That’s What Love Can Do “EP”
  3. Life Goes On // Sabina Hendrikx - That’s What Love Can Do “EP”
%d bloggers liken dit: